بزرگ و تجسّمى زنده براى اهداف و آمال آن حضرت بود كه اگر آن انقلاب نمىبود ، كوششهاى پيامبر بر باد مىرفت و آرزوهايش نابود مىشد و براى اسلام ، اثر و نشانى باقى نمىماند . ( 1 ) امام حسين عليه السّلام پيروز شد و خداوند ، فتح روشنى براى آن حضرت مقدّر فرمود ؛ زيرا آسمان اسلام به انقلاب جاويدانش درخشان شد و فداكاريش با احساسات مردم و عواطف آنان همراه گشت و با دلهايشان آميخته گرديد و به صورت بزرگترين مدرسهء ايمان به خدا در آمد كه روح عقيده و فداكارى را در راه حق و عدالت ، مىافشاند و مردم را با ارزشهاى و الا و اخلاق بلند ، تغذيه مىنمايد و براى جهت دادن آنان به سوى خير و هدايتشان به راه راست ، مىكوشد . ( 2 ) مردم با سوز دل ، به فاجعهء سرور آزادگان ، روى آوردند و با دقّت تمام ، به فصل فصل آن نگريستند و برجسته‌ترين درسهاى كرامت و فداكارى را از آن برگرفتند و قهرمانيهاى بىمانند و عزّتى را كه ظلم و ستم بر آن چيره نمىگردد ، از آن آموختند . ( 3 ) انسانيّت در برابر آن امام بزرگ كه پرچم حق را در بلنداى زمانه به اهتزاز در آورد ، سر تعظيم و تكريم فرود مىآورد چرا كه او از حقوق مظلومان سخن گفت و از منافع ستمديدگان دفاع كرد . . . ( 4 ) بشريّت ، ياد او را بيش از هر مصلح اجتماعى ديگر ، در روى زمين به عظمت ياد مىكند و امام بزرگ در اين مورد به آنچنان پيروزى عظيمى دست يافته كه هيچ مصلح ديگرى جز او در جهان به چنين پيروزى ، دست نيافته است . ( 5 ) از نخستين پيروزيهايى كه امام به دست آورد ، در هم كوبيدن كيان اموى بود ؛ زيرا انقلاب جاويدانش ، بمبهاى ويرانگرى را در كاخهاى امويان قرار داد و راه آنها را مين‌گذارى نمود و مدت زمانى طولانى نگذشته بود كه آنها منفجر